• Mk 4,1-20Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej na jeziorze, a cały lud stał na brzegu jeziora. Uczył ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce: „Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na miejsce skaliste, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo gleba nie była głęboka. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i nie mając korzenia, uschło. Inne znów padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne w końcu padły na ziemię żyzną, wzeszły, wyrosły i wydały plon: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny”. I dodał: „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”. A gdy był sam, pytali Go ci, którzy przy Nim byli razem z Dwunastoma, o przypowieści. On im odrzekł: „Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach, aby patrzyli oczami, a nie widzieli, słuchali uszami, a nie rozumieli, żeby się nie nawrócili i nie była im wydana tajemnica”. I mówił im: „Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże zrozumiecie inne przypowieści? Siewca sieje słowo. A oto są ci posiani na drodze: u nich sieje się słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi szatan i porywa słowo zasiane w nich. Podobnie na miejscach skalistych posiani są ci, którzy gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością; lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Gdy potem przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to są ci, którzy słuchają wprawdzie słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. W końcu na ziemię żyzną zostali posiani ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny”.

Rodzina Bł. E. Bojanowskiego na wielkopolskim szlaku

W dniu 21 września 2019 r. Rodzina Bł. Edmunda Bojanowskiego zorganizowała jednodniowy wyjazd do mniej znanych, ale bardzo ciekawych zakątków Wielkopolski łącząc aspekty religijne, edukacyjne oraz rekreacyjne. Po zajęciu miejsc w autokarze, z modlitwą i śpiewem na ustach pojechaliśmy do miejscowości Płaczkowo, gdzie w XIX wieku wraz z rodzicami przez 7 lat mieszkał bł. Edmund Bojanowski. Po wysłuchaniu historii tego miejsca i zrobieniu pamiątkowego zdjęcia pojechaliśmy dalej, zatrzymując się w miasteczku Jutrosin liczącym ponad 2 tysiące mieszkańców. Tam w kościele parafialnym p.w. św. Elżbiety czekał na nas duszpasterz wspomnianej parafii, który w sposób przystępny i wyczerpujący przybliżył nam historię tej pięknej świątyni. Zwiedziliśmy również podziemia, gdzie w kryptach spoczywają fundatorzy tzn. członkowie rodziny Czartoryskich. Następnie przemieściliśmy się do zabytkowego kościoła p.w. św. Krzyża, usytuowanego na cmentarzu parafialnym w Jutrosinie. Kolejnym punktem naszego wyjazdu była ciekawa zagroda nosząca nazwę : „Pszczółki- Przyjaciółki”. Państwo prowadzący wspomnianą osadę z pszczelarstwem związani są od lat. Sympatyczna właścicielka pani Justyna kiedyś zamarzyła sobie, by oprócz pasieki stworzyć coś jeszcze. W ten sposób powstała zagroda edukacyjna, muzeum i skansen. Wszystko mieliśmy okazję zobaczyć, a przede wszystkim posłuchać ciekawych opowieści o pszczołach, ich roli, środowisku naturalnym oraz, jak dobroczynne działanie dla ludzkiego zdrowia mają wszystkie produkty wytworzone przez pszczoły (leczenie to nazywamy apiterapią). Oczywiście była możliwość zakupienia miodów( po wcześniejszej degustacji). Od niedawna nowym kierunkiem w apiterepii jest tzw. Uloterapia.. Wszyscy uczestnicy naszej pielgrzymko-wycieczki mogli skorzystać z seansu w tzw. „Api Domku”. Należy wspomnieć, że pogoda tego dnia była dla nas wyjątkowo łaskawa. Całe godziny spędzone na świeżym powietrzu sprawiły, że świat stał się dla nas piękniejszy w promieniach lubianego przez wszystkich słońca. W opisanej zagrodzie zapewniono nam wspaniały poczęstunek. Z pewnością nikt nie opuszczał tego gościnnego zakątka głodny. Pobyt tam można podsumować jednym zdaniem –„tam przyroda dyktuje warunki”. Wracając do Gostynia zatrzymaliśmy się jeszcze w Golejewku, aby zobaczyć stadninę koni oraz powozownię( 2 miejsce w Polsce po Łańcucie). Przemieszczając się autokarem z jednej miejscowości do drugiej był czas na odmówienie Koronki do Bożego Miłosierdzia ora Modlitwy Różańcowej. Rozmodleni, zadowoleni oraz pełni pozytywnych wrażeń, szczęśliwie wróciliśmy do naszych domów, pocieszając się, że nie był to ostatni wyjazd, bo już myślimy o następnych.

                                                                     Chwała Panu.

                                                                                                                         

                                                                                                                         Uczestniczka.

 Galeria zdjęć - >>>kliknij<<<

 

Dodatkowe informacje