• Łk 13,1-9W tym czasie przyszli niektórzy i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jezus im odpowiedział: ”Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloe i zabiła ich, było większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Jerozolimy? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie”. I opowiedział im następującą przypowieść: ”Pewien człowiek miał drzewo figowe zasadzone w swojej winnicy; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: »Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym drzewie figowym, a nie znajduję. Wytnij je: po co jeszcze ziemię wyjaławia?«. Lecz on mu odpowiedział: »Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem; może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz je wyciąć«”.

Odbudowa pomnika Serca Jezusa w Poznaniu

3 lutego br. ukonstytuował się w Poznaniu Społeczny Komitet Odbudowy Pomnika Wdzięczności (Polonia Restituta), zwanego również pomnikiem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Komitet - skupiający ponad 300 przedstawicieli poznańskiego świata nauki, kultury, organizacji społecznych, mediów, środowisk solidarnościowych, stowarzyszeń katolickich i patriotycznych - postawił sobie za cel odbudowę  stojącego w Poznaniu w latach 1932-1939 pomnika Najświętszego Serca Pana Jezusa.

   Ówcześni Wielkopolanie postawili go jako wotum wdzięczności za wolność odzyskaną po ponad 100 latach zaborów. Inicjatywę poparł ksiądz arcybiskup Stanisław Gądecki, metropolita poznański, życzliwie do inicjatywy odniosły się władze samorządowe miasta Poznania i powiatu poznańskiego. Idea budowy Pomnika Wdzięczności narodziła się w 1920 roku podczas Zjazdu Katolickiego w Poznaniu. W następnych latach powołano komitet budowy, który zaczął organizować zbiórkę pieniędzy na ten szczytny cel. Projekt architektoniczny zlecono poznańskiemu rzeźbiarzowi Lucjanowi Michałowskiemu, rzeźbę Chrystusa wykonał Marcin Rożek, a płaskorzeźby na rewersie pomnika – Kazimiera Pajzderska.  Uroczyste odsłonięcie odbyło się 30 października 1932 roku w obecności prymasa Augusta Hlonda, licznych biskupów, duchowieństwa, przedstawicieli władz i samorządów oraz ogromnych rzesz wiernych. Pomnik usytuowano  w centrum miasta, przy zamku cesarskim, w miejscu gdzie wcześniej stał postument „żelaznego kanclerza” Otto Bismarcka. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Poznania we wrześniu 1939 roku, jedną z pierwszych decyzji okupanta było wysadzenie go w powietrze. W okresie komunistycznym nie było warunków do podjęcia odbudowy Pomnika Wdzięczności. W latach 60-tych minionego wieku na placu gdzie niegdyś górował monument Najświętszego Serca Pana Jezusa, wystawiono  pomnik Adama Mickiewicza, a w 1981 roku, w 25 rocznicę Poznańskiego Czerwca na placu przy zamku stanęły poznańskie krzyże. Dopiero po 1989 roku na płycie placu upamiętniono skromną tablicą miejsce, gdzie przed wojną stał ten właśnie pomnik. Społeczny Komitet Odbudowy Pomnika Wdzięczności jest zdeterminowany odbudować pomnik najpóźniej do 2018 roku, kiedy przypada 100 rocznica odzyskania wolności przez Polskę. Wzorem poprzedników, Komitet chce skupić wokół idei odbudowy nie tylko mieszkańców Poznania, ale też całej Wielkopolski, szczególnie tych ziem, na których toczyły się zmagania Powstania Wielkopolskiego. Powstanie pomnika Najświętszego Serca Pana Jezusa w okresie międzywojennym było możliwe dzięki mobilizacji i ofiarności tysięcy Wielkopolan.  Podobna mobilizacja i ofiarność  potrzebna jest i dziś, bez tego nie da się przeprowadzić tak wielkiego dzieła.

Dodatkowe informacje