• Mt 18,21 ? 19,1Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?» Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać. Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: „Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: „Oddaj, coś winien!” Jego współsługa padł przed nim i prosił go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu». Gdy Jezus dokończył tych mów, opuścił Galileę i przeniósł się w granice Judei za Jordan.

Rodzina Bł. E. Bojanowskiego na wielkopolskim szlaku

W dniu 21 września 2019 r. Rodzina Bł. Edmunda Bojanowskiego zorganizowała jednodniowy wyjazd do mniej znanych, ale bardzo ciekawych zakątków Wielkopolski łącząc aspekty religijne, edukacyjne oraz rekreacyjne. Po zajęciu miejsc w autokarze, z modlitwą i śpiewem na ustach pojechaliśmy do miejscowości Płaczkowo, gdzie w XIX wieku wraz z rodzicami przez 7 lat mieszkał bł. Edmund Bojanowski. Po wysłuchaniu historii tego miejsca i zrobieniu pamiątkowego zdjęcia pojechaliśmy dalej, zatrzymując się w miasteczku Jutrosin liczącym ponad 2 tysiące mieszkańców. Tam w kościele parafialnym p.w. św. Elżbiety czekał na nas duszpasterz wspomnianej parafii, który w sposób przystępny i wyczerpujący przybliżył nam historię tej pięknej świątyni. Zwiedziliśmy również podziemia, gdzie w kryptach spoczywają fundatorzy tzn. członkowie rodziny Czartoryskich. Następnie przemieściliśmy się do zabytkowego kościoła p.w. św. Krzyża, usytuowanego na cmentarzu parafialnym w Jutrosinie. Kolejnym punktem naszego wyjazdu była ciekawa zagroda nosząca nazwę : „Pszczółki- Przyjaciółki”. Państwo prowadzący wspomnianą osadę z pszczelarstwem związani są od lat. Sympatyczna właścicielka pani Justyna kiedyś zamarzyła sobie, by oprócz pasieki stworzyć coś jeszcze. W ten sposób powstała zagroda edukacyjna, muzeum i skansen. Wszystko mieliśmy okazję zobaczyć, a przede wszystkim posłuchać ciekawych opowieści o pszczołach, ich roli, środowisku naturalnym oraz, jak dobroczynne działanie dla ludzkiego zdrowia mają wszystkie produkty wytworzone przez pszczoły (leczenie to nazywamy apiterapią). Oczywiście była możliwość zakupienia miodów( po wcześniejszej degustacji). Od niedawna nowym kierunkiem w apiterepii jest tzw. Uloterapia.. Wszyscy uczestnicy naszej pielgrzymko-wycieczki mogli skorzystać z seansu w tzw. „Api Domku”. Należy wspomnieć, że pogoda tego dnia była dla nas wyjątkowo łaskawa. Całe godziny spędzone na świeżym powietrzu sprawiły, że świat stał się dla nas piękniejszy w promieniach lubianego przez wszystkich słońca. W opisanej zagrodzie zapewniono nam wspaniały poczęstunek. Z pewnością nikt nie opuszczał tego gościnnego zakątka głodny. Pobyt tam można podsumować jednym zdaniem –„tam przyroda dyktuje warunki”. Wracając do Gostynia zatrzymaliśmy się jeszcze w Golejewku, aby zobaczyć stadninę koni oraz powozownię( 2 miejsce w Polsce po Łańcucie). Przemieszczając się autokarem z jednej miejscowości do drugiej był czas na odmówienie Koronki do Bożego Miłosierdzia ora Modlitwy Różańcowej. Rozmodleni, zadowoleni oraz pełni pozytywnych wrażeń, szczęśliwie wróciliśmy do naszych domów, pocieszając się, że nie był to ostatni wyjazd, bo już myślimy o następnych.

                                                                     Chwała Panu.

                                                                                                                         

                                                                                                                         Uczestniczka.

 Galeria zdjęć - >>>kliknij<<<

 

Dodatkowe informacje